خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۸۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در گرفته‌ست زمین تا به فلک بی‌سروپاییای حیا نشئه مبادا تو به این رنگ برآیی
۲
خاک خور تا نخوری عشوهٔ اسباب تکلفجغد ویرانه شوی به که کنی خانه خدایی
۳
هرکجاکوکب اقبال جنون ناز فروشدتاج شاهی‌ست غبار قدم آبله پایی
۴
عبرت‌آباد جهان فرصت افسوس نداردمژه بر هم زدن است آن کف دستی که بسایی
صفحهٔ ۱ از ۳