خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۸۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماییم و دلی سرورق بی سر و پاییچون آبله صحرایی و چون ناله هوایی
۲
از پردهٔ ناموسی افلاک کشیدیمننگی که کشد لاغری از تنگ قبایی
۳
گامی به رهت نازده در خاک نشستیمچون اشک به این رنگ دمید آبله پایی
۴
جرأت هوس طاقت دوری نتوان بودزخم است همه گر مژه واری‌ست جدایی
صفحهٔ ۱ از ۴