خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۸۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عنانم گر نگیرد خاطر آیینه سیماییبه قلب آسمانها می‌زنم از آه هیهایی
۲
ز سامان دو عالم آرزو مستغنی‌ام داردشبستان خط جام و حضور شمع و مینایی
۳
دمیدن گو نباشد آبیار ریشهٔ جهدمنهال داغ حرمان را زمینگیری است بالایی
۴
نیاز خاک راه ناامیدی بایدم کردندل خون‌گشته در دستی، سر فرسوده در پایی
صفحهٔ ۱ از ۳