خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۸۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه لازم است درین عرصه عجز کیش برآییتعیّن است کمی هم مباد بیش برآیی
۲
ز سیر غنچه و گل زخمی هوس نتوان شدخوش آنکه غوطه زنی در دل و ز ریش برآیی
۳
به قد شعله ز آتش دمد کلاه شکستنتو هم بناز به خود هر قدر به خویش برآیی
۴
بهشت عافیتت گوشهٔ دل‌ست مباداچو اشک آبله‌ای بر هزار نیش برآیی
صفحهٔ ۱ از ۲