خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۳۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریشهزار چرخ زند بی خودانه بر سر بیش
۲
تو هم ز بتکده آیی و طواف کعبه کنیاگر نقاب گشایم ز حسن طینت خویش
۳
همه ز عاقبت اندیش اند سرگردانمن این فریب نخوردم ز عقل دور اندیش
صفحهٔ ۱ از ۱