خلوتی با نصرالله منشی
بخش ۷
باب الملک و البراهمة
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ملک را این سخن موافق آمد و بفرمود تا زین کردند،
۲
سبُک تَگی که نگردد ز سُم او بیداراگرش باشد بر پشتِ چشمِ خفته گذر
۳
و مستور به نزدیک کارایدون حکیم رفت. و چون بدو پیوست در تواضع افراط فرمود. حکیم شرط بزرگ‌داشت بجای آورد و گفت: موجب تجشم رکاب میمون چیست؟ و اگر فرمانی رسانیدندی من به درگاه حاضر آمدمی، و به صواب آن لایق‌تر که خادمان به خدمت آیند.
۴
تو رنجه مشو برون میا از در خویشمن خود چو قلم همی‌دَوَم بر سر خویش
صفحهٔ ۱ از ۳