خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به چشم من همه آفاق پر کاهی نیستسرم خوشست بحمدالله ار کلاهی نیست
۲
فضای ملک خداوند جایگاه منستمرا از آن چه که در شهر جایگاهی نیست
۳
به غیر رزق مقدر که می‌خورم شب و روزمرا ز ملک جهان بهره جز نگاهی نیست
۴
هرآنچه می‌رسد از غیب می‌نهم به حضورخدای غیب بود حاضر ار گواهی نیست
صفحهٔ ۱ از ۴