خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نکو نبود به یکبار ترک ما گفتنز ما بریدن و صد شکوه برملا گفتن
۲
نظر نکردن و از خشم روی تابیدنغضب نمودن و بی‌وجه ناسزا گفتن
۳
عبارتی که به بیگانه کس نمی گویدادب نکردن و در حق آشنا گفتن
۴
نشان حالت شب یک به یک ادا کردنحدیث مستی ما را بدان ادا گفتن
صفحهٔ ۱ از ۲