خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یارکی هست مرا به لطافت ملکوبه حلاوت شکر و به ملاحت نمکو
۲
دی مرا گفت به طیش غم برانگیخته جیشاز پی موکب عیش ساخت باید یزکو
۳
خیز و آن باده بنوش که روی پاک ز هوش‌رودت جوش و خروش بسماک از سمکو
۴
پشه زو پیل شود قطره زو نیل شودزو ابابیل شود باز سیمین پر کو
صفحهٔ ۱ از ۳