خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۴۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به شرح غم نفس را ریش کردیمدرون را عافیت اندیش کردیم
۲
طمع بردیم چندان بر در عشقکه از درد غمش درویش کردیم
۳
اگر رفیتم در جنت مکن عیبکه اول درد و غم را پیش کردیم
۴
جنون با ما نکرد این تیغ بازیکه ما با عقل دور اندیش کردیم
صفحهٔ ۱ از ۲