خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۴۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند بر بستر از آن چشم فسون ساز افتمتکیه بر بالش و بستر کنم و باز افتم
۲
پاسم ای شمع چه داری، نیم آن پروانهکه اگر بال بسوزند، ز پرواز افتم
۳
بای شهباز سلامت بگشایید که مننی ام آن مرغ که در چنگل شهباز افتم
۴
حیرت از بس که عنان تاب الم شد، بیم استکه ز انجام ره عشق به آغاز افتم
صفحهٔ ۱ از ۲