خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۴۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شهید وصلم و سیراب تر ز یاقوتمز نخل توبه تراشیده اند تابوتم
۲
مراست معجزهٔ مشکل گشای و هر ساعتفریب می دهد امید سحر هاروتم
۳
به دست ساده دلی ده عنان کار که منخراب کردهٔ تدبیر عقل فرتوتم
۴
نه یوسفم ز چه محتاج یاری دلومنه یونسم ز چه در قید سینهٔ حوتم
صفحهٔ ۱ از ۲