خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۵۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند چو جو خوری، در پی آبرو رومزهر ز امتحان خورم، در پی آرزو روم
۲
شوق سرِ بریده را، بر سر دار می برداین سر و صد سر دگر، بازم و رو به رو روم
۳
دست به دست می روم، همره لشکر جنونتا به کدام دشت خون، پا نهم و فروروم
صفحهٔ ۱ از ۱