خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رفت آن جانان ما از دست مااز دریغا دلبر سر مست ما
۲
او برفت و پای او نگشوده‌ایمتا ابد زلفش بود پا‌بست ما
۳
ما همه جا نیکی او گفته‌ایماو نخواهد آنچنان اشکست ما
۴
چاره‌ای غیر رضا و صبر نیستاین زمان چون تیر رفت از شست ما
صفحهٔ ۱ از ۲