خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار من بی یار کی ماند مراخسته و بیمار کی ماند مرا
۲
گرچه بیمارم ولی دارم امیدکو چنین بیمار کی ماند مرا
۳
شادمانم گرچه غمها می خورمغمخورم غمخوار کی ماند مرا
۴
من چنین مخمور و او مست و خراببر در خمّار کی ماند مرا
صفحهٔ ۱ از ۲