خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رند مستی چو دمی با او برآاز در میخانهٔ ما خوش درآ
۲
مجلس ما را غنیمت می شمُرزانکه اینجا خوشتر از هر دو سرا
۳
جام می بستان و مستانه بنوشقول ما می گو سرودی می سرا
۴
خوش خراباتی و خم می سبیلما چنین مستیم و مخموری چرا
صفحهٔ ۱ از ۲