خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چیست عالم سایه و آن آفتابتن بود چون سایه و جان آفتاب
۲
نور عالم شمس دینش خوانده اندسِر این دریاب و می خوان آفتاب
۳
از برای نزل و بزم عاشقانجام زرین است بر خوان آفتاب
۴
آفتاب حسن او عالم گرفتتا قیامت باد تابان آفتاب
صفحهٔ ۱ از ۲