خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفتابی ز ماه بسته نقابکرده در گوش درهای خوشاب
۲
چشم عالم به نور او روشنسخنی نازک است خوش دریاب
۳
نقش رویش خیال می بندمکه به بیداری و گهی در خواب
۴
می خُمخانهٔ حدوث و قدمنوش می کن به شادی احباب
صفحهٔ ۱ از ۲