خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در محبت جان اگر بازی خوش استگر کنی بازی چنین بازی خوش است
۲
یار کرمانی اگر چه خوش بوددلبر سر‌مست شیرازی خوش است
۳
رند سرمستیم و با ساقی حریفبا حریف خویش دمسازی خوش است
۴
چند گردی تو به خود گرد جهانیک دمی با خویش پردازی خوش است
صفحهٔ ۱ از ۳