خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میخانه سرای عاشقان استرندی که چو ماست عاشق آن است
۲
بستان و بنوش شادی ماجامی که به از شراب جان است
۳
از ما نکند کناره معشوقبا عاشق خویش در میان است
۴
این دیده به نور اوست روشنآن نور به عین ما عیان است
صفحهٔ ۱ از ۲