خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا مرا عین عشق مفهوم استسر علمم به عشق معلوم است
۲
تا رموز وجود شد مفهومهر وجودی که هست مفهومست
۳
خادم خلوت دلم آریبنگر آن خادمی که مخدومست
۴
شمع روشن ضمیر مجلس ماستدل پروانه ای که چون موم است
صفحهٔ ۱ از ۲