خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در گوشهٔ میخانه کسی را که مقام استناقص نتوان گفت که او رند تمام است
۲
از روز ازل تا به ابد عاشق و مستیمخود خوشتر از این دولت جاوید کدامست
۳
با ساقی رندان خرابات حریفیمدائم بود آن ساقی و آن عشق مدام است
۴
بی نام و نشان شو که درین کوی خراباتبی نام و نشان هر که شود نیک به نام است
صفحهٔ ۱ از ۲