خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منزل جان جهان بر در جانانهٔ ماستمسکن اهل دلان گوشهٔ میخانهٔ ماست
۲
خلوتی بر در میخانه گرفتیم ولیحرم قدس یکی گوشهٔ میخانهٔ ماست
۳
تا ز شمع رخ او مجلس جان روشن شدنور شمع فلک از پرتو پروانهٔ ماست
۴
دیده ای لؤلؤ لالا که ز دریا آرندحاصل اشک جگر گوشهٔ دردانهٔ ماست
صفحهٔ ۱ از ۲