خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در سراپردهٔ دل خلوت جانانهٔ ماستجنت ار می طلبی گوشهٔ میخانهٔ ماست
۲
خواجهٔ عاقل ما گرچه کمالی داردبندهٔ بندگی عاشق دیوانهٔ ماست
۳
گنج عشقی که همه کون و مکان می جویندگو بیایید که آن در دل ویرانهٔ ماست
۴
آتش عشق برافروخت چنین شمع خوشیعقل بیچارهٔ پرسوخته پروانهٔ ماست
صفحهٔ ۱ از ۲