خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمی که به نور عشق بیناستبیناست همیشه از چپ و راست
۲
دیده نگران دیدهٔ اوستاین خرقه که نور دیدهٔ ماست
۳
ما در غم هجر یار واصلجان تشنه و دل غریق دریاست
۴
عشقست که در بطون کس نیستعشقست که از ظهور پیداست
صفحهٔ ۱ از ۳