خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۲۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آب حیاتیست که گویند شرابستخوش عاشق رندی که چو ما مست و خرابست
۲
جامی که ز آبست پر آبست کدامستدر مجلس ما جو که چنین جام حبابست
۳
در گلشن اگر بلبل سر مست گل افشاندما راز گلستان همه مقصود گلابست
۴
بر راه خطا عقل اگر رفت خطا کردتو در پی او گر نروی عین صوابست
صفحهٔ ۱ از ۲