خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۲۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل سرمست ما ز جان بگذشتآن معانی ازین بیان بگذشت
۲
در خرابات عشق می گردیدلامکان یافت از مکان بگذشت
۳
دنیی و آخرت به هم بر زدجان چه باشد که از جهان بگذشت
۴
از وجود و عدم سخن نکندهرکه از نام و از نشان بگذشت
صفحهٔ ۱ از ۲