خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۲۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا که جان و دلم در هوای درویش استبیا که شاه جهانی گدای درویش است
۲
به خاک پای فقیران و جان سر حلقهکه سرمهٔ نظرم خاک پای درویش است
۳
در آن مقام که روح القدس ندارد باردر آ که گوشهٔ خلوت سرای درویش است
۴
صدای نغمهٔ عاشق و ذوق مجلس مانمونه ای ز حضور و نوای درویش است
صفحهٔ ۱ از ۲