خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۲۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رمضان آمد و روان بگذشتبود ماهی به یک زمان بگذشت
۲
گوئیا عمر بود زود برفتتا که گفتم چنین چنان بگذشت
۳
شب قدری به عارفان بنموداین معانی از آن بیان بگذشت
۴
هر که با ما نشست در دریانام را ماند و از نشان بگذشت
صفحهٔ ۱ از ۲