خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ما از منی و ما بگذشتپا نهاد از سر هوا بگذشت
۲
مدتی دُرد درد دل نوشیدعاقبت درد و هم دوا بگذشت
۳
از وجود و عدم خلاصی یافتاز فنا نیز وز فنا بگذشت
۴
ای که گوئی که ابتدا چه بودابتدا چیست انتها بگذشت
صفحهٔ ۱ از ۲