خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۲۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رند سرمست فارغ البال استبی غم از قال و ایمن از حال است
۲
نی که موجود ثانیش خوانندبر الف نزد عارفان دال است
۳
سر فدا کن چه قدر زر باشدخرقه چو بود که مال پامال است
۴
خواجه گر راه میکده گم کردمرد هادی نگر که او ضال است
صفحهٔ ۱ از ۲