خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۳۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کفر زلفش که رونق دین استمهتر هند و سرور چین است
۲
دل ما می برد به عیاریکار طرار دائما این است
۳
نور چشمست و در نظر دارمچه کنم دیده ام خدا بین است
۴
هر خیالی که نقش می بندمبه خیال نگار تعیین است
صفحهٔ ۱ از ۲