خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۳۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بشنو ای دوست این سخن از دوستبه حقیقت حقیقت همه اوست
۲
همه عالم وجود از او دارندلاجرم هرچه باشد آن نیکوست
۳
تار و پود وجود می نگرممی نماید دو تو ولی یک توست
۴
زلف او مشک ناب می ریزدمجلس ما ز بوی خوش خوشبوست
صفحهٔ ۱ از ۲