خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو میخانه سرائی هیچ جانیستمقامی همچو صحن آن سرا نیست
۲
به هر سو آب چشم ما روان استدر این دریا به جز ما آشنا نیست
۳
اگر تو طالب عشقی مرا هستوگر تو عقل می جوئی مرا نیست
۴
نوای ما نوای بی نوائی استنوائی چون نوای بینوا نیست
صفحهٔ ۱ از ۲