خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۴۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شادمانم زانکه غمخوارم وی استدلخوشم زیرا که دلدارم وی است
۲
عالمی اغیار اگر باشد چه غمدوست دارم چون وی و یارم وی است
۳
در خرابات مغان مستم مداممی خورم می چون که خمّارم وی است
۴
گلشن عشقست جانم جاودانبلبل سرمست گلزارم وی است
صفحهٔ ۱ از ۲