خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۴۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکجا گنجیست ماری در وی استکنج هر ویرانه بی گنجی کی است
۲
خوش حبابی پرکن از آب حیاتجام ما این است و آن عین وی است
۳
یافته عالم وجود از جود اوورنه بی او جمله عالم لاشی است
۴
نائی و نی هر دو همدم آمدندعالمی رقصان از آن بانگ نی است
صفحهٔ ۱ از ۲