خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۴۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را چو ز عشق راحتی هستاز هر دو جهان فراغتی هست
۲
از عشق هزار شکر داریماز عقل ولی شکایتی هست
۳
چه قدر عمل چه جای علم استما را ز خدا عنایتی هست
۴
از عقل به جز حکایتی نیستآری که ورا حکایتی نیست
صفحهٔ ۱ از ۲