خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۴۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرگز نبود عاشقی و راه سلامترندان نگریزند ز مستان به ملامت
۲
تو میر خراباتی و من مست خرابمرندانه درین هفته بیابیم به سلامت
۳
سر در قدمت بازم و پای تو ببوسمدست من و دامان تو تا روز قیامت
۴
در خاک درت هر که نشنید بتوان یافتدر صدر خرابات به صد عجز و کرامت
صفحهٔ ۱ از ۲