خلوتی با شاه نعمتالله ولی
غزل شمارهٔ ۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فانی تمام خدمت اوستباقی به بقای حضرت اوست
۲
از رحمت اوست جمله عالماو غرقهٔ بحر رحمت اوست
۳
نعمت چه کند چو نعمتاللّهپروردهٔ ناز و نعمت اوست
صفحهٔ ۱ از ۱