خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۴۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به دست باد خواهم داد هر چه باد باداین عنایت بین که چون با بخت من افتاد باد
۲
در هوای آنکه یابد باد بوی آن نگاربر در هر خانه روی خویشتن بنهاد باد
۳
هر کسی کو می‌خورد جام غم انجام غمشنوش جانش باد دایم در جهان دلشاد باد
۴
خانقه گر گشت ویران باده نوشان را چه غمعمر رندان باد دایم میکده آباد باد
صفحهٔ ۱ از ۲