خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۴۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که رخسار تو بیند به گلستان نرودهر که درد تو کشد از پی درمان نرود
۲
آنکه در خانه دمی با تو به خلوت بنشستبه تماشای گل و لاله و ریحان نرود
۳
خضر اگر لعل روان بخش تو را دریابدبار دیگر به لب چشمهٔ حیوان نرود
۴
گر نه امید لقای تو بود در جنّتهیچ عاشق به سوی روضهٔ رضوان نرود
صفحهٔ ۱ از ۳