خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۴۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم ما روشن به نور او بودهرچه می بینم از آن نیکو بود
۲
آینه یک رو نماید در نظرهرکه او با آینه یک رو بود
۳
غیر او چون نیست در دار وجودچشم ما بر روی غیری چو بود
۴
رشتهٔ یک تو چرا بینی دو بودنیک بنگر رشته خود یک تو بود
صفحهٔ ۱ از ۲