خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۵۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلبر سرمست ما عزمی به دریا می‌کندمنع نتوان کردنش چون میل مأوا می‌کند
۲
چشم ما پر آب کرده خوش نشسته در نظراین عنایت بین که او با دیدهٔ ما می‌کند
۳
آفتاب حسن او هرجا که بنماید جمالهرچه آن پنهان بود چون نور پیدا می‌کند
۴
چشم مردم دیدهٔ ما روشن است از نور اواین نظر صاحب‌نظر با چشم بینا می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲