خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتشی در دل است و جان سوزددل چنین سوخت جان چه سان سوزد
۲
عشق او آتشی است جان سوزیرشتهٔ شمع جان از آن سوزد
۳
گوئیا عود مجمر عشقمکه مرا خوش در این میان سوزد
۴
آتش عشق چون بر افروزدعالمی را به یک زمان سوزد
صفحهٔ ۱ از ۳