خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کردگار از کرم عیانم کردواقف از حال این و آنم کرد
۲
من چو بی نام و بی نشان بودمبی نشانی مرا نشانم کرد
۳
به تجلی ظاهر و باطنگاه پیدا و گه نهانم کرد
۴
در دل آمد به جای جان بنشسترحمتی خوش به جای جانم کرد
صفحهٔ ۱ از ۳