خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عقل ناقص به کار می نایدصحبت او مرا نمی باید
۲
سخنش اعتبار نتوان کردزانکه بر قول خود نمی پاید
۳
هر زمان قصهٔ دگر خواندهر دم انکامه ای بیاراید
۴
آبرو را به خاک ره ریزدبه لب خشک باده پیماید
صفحهٔ ۱ از ۲