خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عقل چندان که خود بیارایددر نظر هیچ خوب ننماید
۲
خاکساری است آبرویش نیستبا دم سرد باده پیماید
۳
بستهٔ او مشو که حیف بودکار عاشق ز عقل نگشاید
۴
کشتهٔ عشق شو چو زنده دلانگر تو را عمر جاودان باید
صفحهٔ ۱ از ۲