خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۷۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش ماه تمامی است که از غیب برآمدخورشید نهان گشته به شکل دگر آمد
۲
او عمر عزیزی است که آمد به سر ماخوش عمر عزیزیست که ما را به سر آمد
۳
ما بر در هر خانه که رفتیم گشودندمحبوبی از آن خانه خرامان به در آمد
۴
مستیم و نداریم خبر از همه عالمیاری که از او یافت خبر بی خبر آمد
صفحهٔ ۱ از ۲