خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۸۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاک پاک ما به می بسرشته اندعنبر ما با گلاب آغشته اند
۲
باز یاران بازیاری می کنندبی تکلف تخم نیکی کشته اند
۳
خلعت هر کس بود نوعی دگرجامه ای پوشند کایشان رشته اند
۴
آفرین بر همت صاحبدلانزانکه جان و دل بجانان هشته اند
صفحهٔ ۱ از ۲