خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۸۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می رود عمر ما دریغا عمرمگذارش چنین خدا را عمر
۲
عمر برباد می دهی حیف استباز ناید گذشته جانا عمر
۳
یک دو روزی غنیمتش می دانکه نماند مدام با ما عمر
۴
عمر امروز در پی فرداصرف کردی دریغ فردا عمر
صفحهٔ ۱ از ۲